heerlijk zonnetje

860721_425059100911033_955862705_o 860304_425059127577697_466522092_o 857309_425059050911038_299134426_o 887318_427063057377304_1703065708_o 882434_427062997377310_942966762_o

Olaf rijdt natuurlijk nog steeds heen en weer hoog in het noorden, even nog geen update van hem. Aangezien hij alles op z’n telefoon moet doen en daar de tijd voor859467_423489427734667_1279359520_o nodig heeft, is dat wel eens lastig. Tot nu toe heeft hij 1 sneeuwstorm gehad van een paar dagen en toen heeft hij de laatste update gemaakt. Sindsdien rijdt hij 1 dag op naar de mijn en de andere dag terug. Hij vertrekt ’s nachts om 2 uur en heeft zodoende maar een paar uurtjes slaap per nacht. En het helpt zeker niet als er een “leuke” collega dan ’s nachts als je slaapt ook nog eens op je raam gaat staan beuken en dan zegt “oops, sorry…dacht dat je een ander was”. Verder gaan alle vrachten voorspoedig en zijn er voor iedereen nog een 3 a 4 beschikbaar en dan… Wachten we maar af, aangezien ze dat elk jaar zeggen en het toch weer verandert. De kinderen kunnen in iedergeval niet wachten tot Olaf weer thuis komt.

860002_427063134043963_878797789_o 886165_428762503874026_2036910494_o 857567_428762523874024_90983277_o 74416_428762543874022_912172039_n

Hier begint het al echt op lente te lijken, de sneeuw dooit als een gek. Het is zo goed als weg van ons dak. Met een aantal keer een allemachtige klapper als er weer eens IMG_5858een stuk van het dak viel. En waarom gebeurd dat altijd ’s nachts? Zit je echt rechtop in je bed!! Ons gras achter is sneeuwvrij en voor bijna. Maar goed dat ze 2 weken terug de funday op de hill hadden, sindsdien hebben we niet meer kunnen skien! Timing! Of we nog ergens gaan skien, ik denk er wel over om te gaan in hun voorjaars vakantie. Aan de andere kant, geloof dat we allemaal het skien wel gehad hebben nu. Piet is al weer aan het voetballen. We genieten echt van de zon nu, heerlijk! De ganzen zijn al weer terug, de eerste American Red Robin is al weer gespot, kom maar op met de lente. Alleen niet de muggen…zit daar echt niet op te wachten.

IMG_5815IMG_5810 IMG_5808 IMG_5807 IMG_5806

Piet had vorige week z’n speciale toernooi. Ze hadden 2 goallies en Piet zou er 2 spelen en de andere jongen ook. Piet speelde super (en dat zeg ik niet alleen omdat ik IMG_5840een trotse moeder ben), won er 2 en verloor er 1. Ja inderdaad dat zijn 3 wedstrijden. We hebben vorige week meegemaakt dat ook op deze leeftijd sport al medogenloos kan zijn. Ze hadden de andere goallie er uitgehaald. Vreselijk voor die jongen, hij was ook ontroostbaar. Ik heb dan ook tegen Piet gezegd, dat hij daar met geen woord over mag praten!! En hem heel duidelijk gemaakt dat hem dat ook kan overkomen! Piet werd dus terug geplaatst op het ijs. Het waren wel ontzettend gave wedstrijden om te zien, moet ik echt toegeven. Snelheid, Felheid, duwen en trekken, alles zat erin. En Piet was zelfs zo boos, dat hij begon te duwen…mijn zoon… weet niet of ik daar nou zo blij mee ben. Maar ja, als hij echt doorgaat dan met een paar jaar zijn het hele andere soort wedstrijden, de kant van hockey die ik echt niet waardeer. Maar hockey is voor dit jaar zo goed als over…yahooooooooo!!!!!!! Daarnaast speelde Piet van de week nog een aantal basketbal wedstrijden op school. Geen wonder dat ie zo mager blijft. En eten… vraag me af wat ik allemaal niet moet kopen als hij 15 is….

IMG_5836 417705_10151550057225097_2076609047_n 581752_10151550058380097_1872024317_n

Afgelopen week heb ik weer lesgeven voor het WorldHost Fundamentals program. Dit keer was wel een uitdaging! Ik had de wat moeilijkere jeugd van het dorp. De jongens en meiden die van highschool zijn gegaan, geen werk, geen geld… nauwelijks een toekomst! Moest dus best veel aanpassen. Normaal is het proramma er op gebasseerd dat ze al werk hebben of hebben gehad… Nu heb ik me vooral gericht op hun gedrag dat als ze gaan solliciteren en hoe als je je eigen telefoon opneemt. Veel kleine pauzes tussendoor om hun dan weer beter bij de les te houden! Eigenlijk was het uiteindelijk best een leuke en geslaagde dag, ik was best nerveus van te voren! Bijna allemaal hadden ze de test aan het einde van de dag gehaald, kennelijk was ik toch doorgedrongen! Deze jongens en meiden zitten op het moment in een speciaal programma om hun op weg te helpen. Een aantal weken lang krijgen ze begeleiding, les in van alles en nog wat. Vooral in de hoop dat ze hun weg zullen vinden in het leven en niet totaal in verval raken. En daar zijn hier genoeg voorbeelden van!

IMG_5801IMG_5798IMG_5804    IMG_5797IMG_5768

IMG_5860En zo rommelen, studderen en werken we de weken door. Af en toe er lekker uit, even uiteten met Marlo geweest. Boek club met een hele groep meiden, al hoef je het boek niet te lezen hoor! We praten er 5 min. over, IMG_5848verder is het eten en drinken! Gisteravond aantal dames hier, lekker teuten en gezellig. Er werken nu eenmaal veel mannen ver weg en zo zijn er altijd vrouwen alleen. Ben ook naar de kapper geweest even iets anders.  Misschien lastig te zien op de foto… Nu snel aankleden, tijd is vannacht hier al vooruit gegaan, altijd raar! Sarah zo naar een feestje brengen, Maya is jarig en gaat nu toch echt verhuizen. Alex terug brengen naar huis, bleef hier slapen en jawel daar is de zon weer! Lief he van de kinderen, Piet had zelf het bordje gekocht en Sarag had de “bloemen” neergezet.

ben d’r weer…..

wpid-20130204_213033-1-1-1.jpg859701_422088151208128_1112945836_o 859037_422088134541463_923950736_o857748_417634871653456_1390771914_o   857512_416253048458305_825332397_o 856194_416252985124978_2133481194_o 843914_414160375334239_492067914_o858893_422088121208131_1253136603_o 842957_414160395334237_1170662371_o 820635_414160428667567_1636191408_o 792350_416253011791642_829014846_o 643925_417634814986795_1986649796_n 543552_417634794986797_463978769_n   5705_417634831653460_648812576_n 31903_417634858320124_227371154_n  3535_418707704879506_1710302749_n36623_418707781546165_1943684782_n379259_406110649472545_1431077242_n wpid-20130207_160215-1-1.jpg

Zo ben weer terug, zelfs op verzoek… eigenlijk wilde ik maar 1 week overslaan..maar ja het werden er 2. Ik had eigenlijk al eerder het voornemen om om de week te gaan schrijven. Het werd er nu even 1 meer. Olaf is ondertussen al weer een aantal weken 860023_421502554600021_1435436178_oop de Ice Roads en hobbelt daar heen en weer. Zoals jullie op de foto’s zien gaat het niet altijd goed. Er zijn dit jaar al heel wat dingen gebeurd en ook 1 zeer ernstig ongeval. Olaf heeft hier in zijn 1e update al over geschreven. Ondanks dat ik weet dat dat hier op de weg ook kan gebeuren, maakt me het wel nerveus. Het blijft gevaarlijk en het blijft apart werken daar. Waar wij hier wel een idee van hebben, maar uiteindelijk niet echt weten hoe het is. Het is een andere wereld daar, geen ongevaarlijke, zeker een ruige.

SAMSUNGSAMSUNG SAMSUNG  SAMSUNG SAMSUNG SAMSUNGSAMSUNG SAMSUNG SAMSUNG SAMSUNG SAMSUNG SAMSUNG SAMSUNG SAMSUNG SAMSUNG SAMSUNG

De laatste weken zijn wij hier gewoon doorgegaan. Ik ga niet zeggen dat het altijd even leuk of makkelijk is. Uiteindelijk sta ik er wel alleen voor en de kinderen missen Olaf heel erg. Ze worden ouder en spreken dat nu ook meer uit. Maar ik moet zeggen, het gaat over het algemeen wel goed. Even wat opvoedkundige drempels… vooral SaarIMG_5519 had een paar acties, maar ook daar gaat het nu weer beter. Gister nog wel vreselijk gelachen, Saar kan zo’n muts wezen. Ben ik net beneden om een bed voor Soli (bleef slapen) te zoeken, ineens een gekrijs boven. En niet normaal, het alarm ging af!! Ik holderdebolder naar boven, Piet ook naar de badkamer. Sarah helemaal buiten zich zelf. Piet begint te lachen en ik nog even van ??? Maar wat bleek, een ienie mienie spinnetje liep op de douche muur!! Sarah loopt te poeren in dooie muizen, achtervolgt levende, speelt met slangen, vangt kikkers en weet ik wat voor vieze bugs…Maar ooo wee als er een spin is! MUTS!

IMG_5466 IMG_5468IMG_5557 IMG_5531 IMG_5530

Het is Olaf’s 5e jaar weg en nee dat went dus niet, wordt eigenlijk al moeilijker. Maar ik IMG_5620moet wel toegeven, dat ik dit keer wel minder heimwee naar NL. heb. Waarom… misschien omdat ik nu ook werk. Daar heb ik afgelopen week ook een besluit moeten maken. Ik blijf als invalster werken. Ik (en ook mijn manager) had het graag anders gezien. Maar de bank moest uren inleveren en het kwam er op neer dat er niet genoeg uren waren voor 2 part-time banen. Er kwam 1 baan vrij, maar deze uren waren zo ongunstig, ik zou dan 5 dagen elke middag werken. Dan zou ik er nooit meer zijn na school, altijd haasten met eten, sport, lastig helpen met huiswerk. Uiteindelijk zal ik evengoed wel heel wat uurtjes krijgen en ik weet ze vaak ver van te voren. Verder help ik nog steeds op school, de skihill, doe koffie her en der en ben weer een klas aan het voorbereiden voor WorldHost, loop veel en heb ontdekt dat ik best een paar hele leuke mensen om mij heen heb. Hele goede vrienden hier en in NL., wat echt heel fijn is! We genieten ook erg van het weer. we hebben zulke mooie zonnige dagen gehad. Nog steeds wel veels te warm voor de tijd van het jaar. Met Saar lekker naar Raft Falls gelopen en nee de honden zijn niet van ons!

IMG_5571IMG_5572IMG_5575  IMG_5579IMG_5582

En dan hebben we natuurlijk ons “sport” leven, hahahaha…. Piet is met zijn team in SAMSUNGde finale van de play-offs van de Atoms gekomen. Ze spelen nu om de 1 of 2e plek. Hij doet het echt allemachtig goed en hij krijgt alleen maar complimenten. Hij is 2 weken terug ook eindelijk wezen logeren zonder mij te bellen en de volgende dag naar een wedstrijd zonder mij! Toen hij ’s avonds thuis kwam, zei hij wel dat hij het zo noooooiiiitttt meer deed. Of het 1 of het ander, maar niet allebei. Ook is SAMSUNGhij gevraagd om volgende week goallie te zijn voor het development team met een toernooi hier in Clearwater. Echt zo trots op ons mannetje. Hij wordt ook zo groot en wijs. Daarnaast speelt hij ook basketbal op school en kan niet wachten op het voetbal seizoen. Sarah, gymt en zumbaat (?) nog steeds. En ze vindt de snowboard al leuker!! Ik ben met de kinderen 2 weken terug een dag wezen skien op Sun Peaks, echt super dag gehad. En de kinderen waren zo blij, ze bedankten me helemaal voor de super gave dag. OOO en mam… kunnen we dat elke week doen? Nou… mama’s portemonnee vindt dat niet zo leuk! Wat is het daar gaaf skien zeg en de uitzichten…onwijs.. en oke het weer zat ook super mee. Top dag.

IMG_5584IMG_5585 IMG_5612 IMG_5606 IMG_5605 IMG_5598 IMG_5597 IMG_5596 IMG_5590

Bepaald stil zitten doen we dus niet. De weekenden worden dus vooral doorgebracht op IMG_5655de skihill of in de hockeyrink. Zo ook bv eergister. Sarah skien met school, ik hielp eerst daar, daarna een paar uur te werk, snel naar huis Piet oppikken, wedstrijd hockey en toen maar lekker patat eten met een heel stel in de rink. Gister was ook weer een topdag! Het was funday op de IMG_5612skihill. We waren er al vroeg om te helpen en verkleed! Het weer zat ook weer eens mee, wat is het dan toch mooi. Er waren races, jelly eet wedstrijd, rootbeer drink wedstrijd, sping wedstrijd, slalom en wat echt onwijs lachen was… de slushpit. Springen en proberen door het water of over het water naar de andere kant te komen. Saar wou eigenlijk wel mee doen… maar toch maar weer niet.  Het was echt een bende en onwijs gelachen. We hebben alle 3 onze koppen verbrand en waren moe en voldaan. Wat zijn zulke dagen dan toch leuk.

IMG_5693IMG_5684 IMG_5686  IMG_5680 IMG_5675 IMG_5654 IMG_5647 IMG_5644 IMG_5639 IMG_5638    IMG_5630IMG_5633 IMG_5606 IMG_5605

Piet schrijft nu….

Gister gingen ik,mama en Sarah naar de Clearwater ski hill. Toen we daar ware had ik heele groote jumps genomen. Ik had met me vriend Alex ge skied.

Nu effe iets anders met mijn Hockey ploeg zijn we in de finaale. We hebben all een (1) wedstrijd all verloren tegen de andere Clearwater team.

Groeten van Piet Oud uit Canada.

Update Ice Roads 1

Gister ochtend zijn er twee Ice Road chauffeurs verongelukt tijdens het uitoefenen van het toch al uitdagende werk dat we hier doen. We proberen het daarom ook zo veilig mogenlijk te doen, maar soms neemt het lot het over…
Onze gedachten zijn bij de familie en vrienden van deze mannen.

image

Ik zit hier nu alweer ’n week of drie. En het zit niet mee. Hadden we in de eerste week de eerste storm al te pakken, stond dus twee dagen stil. Toen ging een van m’n opleggers stuk en die lieten ze dus gewoon onaangeraakt in de hoek staan.
Om andere trailers gevraagd en toen ik weer van ’n rondje terug kwam stonden de mijne nog onaangeraakt op de parking.

image

image

Dan hadden we nog die rit waar we negen uur over hebben gedaan. We hoorden op Gordon Lake dat er iemand van de weg was afgeraakt en in de bush lag. Dus het zaakje op portage 20 geparkeerd. Voor ons stonden ongeveer al 30 auto’s. Ongeveer 80 lieden hadden minder mazzel. Doordat de portages (de
stukjes bevroren tundra tussen de meren) vol waren met wachtende auto’s, konden zij Gordon Lake niet af. En ’n geladen auto (totaal gewicht 64 ton) kan je niet stilzetten op ijs. Levensgevaarlijk.
Dus die gasten hebben drie uur lang rondjes gedraaid. Had dat wel eens vanuit ’n vliegtuig willen zien. Twintig groepen van 4 super-B trains die als ’n familie olifantjes achter elkaar in ’n circeltje lopen…

image

image

En dan komt het; doordat er zoveel nieuwe gasten zijn (65% was voor het eerst ingeschreven volgens NUNA, de organisatie die het Winter Road programma coordineerd) loopt het allemaal ook niet erg. Dat komt doordat men de ervaring niet heeft, niet logisch nadenkt of gewoon niet luistert of wíl luisteren. Ze weten het allemaal al wel al. Ze hebben het immers toch op tv gezien…? Die portages zijn opgespoten met water om ’n ijslaag te creëren die de ondergrond beschermd. Ook dat is dus ijs. Als je gevraagt word om even te stoppen, doe je dat dus níét heuvel op of voor ’n klimmetje. Zeker niet als je voor langere tijd stil word gezet. Bij -45ºC bevriezen je banden en zie dan maar omhoog te komen. Kansloos. Het duurt ’n kilometer of wat voordat je rubber ‘warm’ is.

Koning winter

winter road 1 341-horizon_iceroadKoning winter kan hier genadeloos zijn en erg verwarrend. Zo is het de ene dag nog -101359864908-picsay en de volgende +2. Of je rijdt in 1 land een paar uur (kan ook een bergpas zijn) en je rijdt van rond de 0 gr. naar -20 en dan een dag later naar -40 zoals Olaf heeft om naar de Ice roads te komen. We ervaren deze week allemaal andere dingen in de winter…genietende of iets minder….

20130202_133446-1 IMG-20130130-WA0008 IMG-20130202-WA0001-1-1 IMG-20130202-WA0002-1 IMG-20130202-WA0003-1

IMG-20130130-WA0006-1-1Olaf is afgelopen woensdag dan toch echt weer vertrokken. Begon al goed, hier nog geen paar honderd meter vandaan lag een vrachtwagen in de greppel….lag nogal wat ijs op de weg. En dat heeft Olaf bijna de hele weg naar Edmonton gehad. Uiteindelijk 2 dagen in Edmonton gestaan door problemen met z’n vrachtwagenPicsArt_1358956804028 en trailers…. ben je eindelijk zover…is het materiaal weer niet op orde! Maar zaterdag dan toch eindelijk geladen en met een slaap IMG-20130112-WA0002stop in High Level, zondag weer verder richting Yellowknife. De Ice roads zijn open en als het meezit kan hij straks zo door het ijs op rijden. Er zijn weer een hoop “oude” bekenden en natuurlijk weer een hoop nieuwe jongens. Koud genoeg is het in iedergeval. Vlak voor Olaf weg ging heeft hij nog shirts laten bedrukken om daar te verkopen en iedereen wil ze wel hebben….hij zal er vast te kort hebben.Zover even de 1e update, we houden jullie op de hoogte.

project-diavik-winter IMG-20130202-WA0004-1 IMG-20130202-WA0004 IMG-20130112-WA0003

150811_10152502466275277_124125241_nEn hoe genieten wij van de winter…dat weten jullie natuurlijk nu al! Op de skihill! Zaterdag opende ik de keuken/kassa, dus we waren lekker optijd. De kinderen waren dan ook als 1 van de 1e boven! Het was eigenlijk te warm vandaag, +2, maar de sneeuw was prima om te skien zeiden ze. Boven vroor het wel! Piet had een vriendje mee. Mij hebben ze toch niet meer nodig en op zijn leeftijd kunnen ook anderen zich prima alleen redden. Kinderen van Saar 554486_10152502465170277_1256204257_nhaar leeftijd vind ik wat anders. Die verantwoording wil ik niet als ze alleen gaan. Saar redt zich prima, maar das m’n eigen…ben ook zo’n “goeie’ moeder…..uuuhhhh…. Saar had besloten dat ze wilde snowboarden, prima! Spullen geleend en op de bunnyhill, zit ik daar weer. Geeft niet, lekker 20130121_134745toekijken met een warme chocomelk! Ik hoefde namelijk niet lang te helpen, mevrouw had het bar snel door! A natural born snowboarder, volgens JF, die haar de beginselen uitlegde. Maar goed, dat is Saar ook met skien zeggen ze…. Ze is gewoon een sneeuw kind, want langlaufen (x counrty skien) vindt ze ook geweldig.  De foto’s zijn genomen door een bekende, zowaar weer!! m’n toestel niet mee…..

304782_10152502464760277_92137678_n540628_10152502464815277_1702012698_n 540148_10152502464875277_286725585_n (1) 555282_10152502464810277_1943960138_n 598680_10152502465205277_968522437_n550043_10152502465115277_202890710_n540148_10152502464875277_286725585_n (1) 528926_10152502464955277_1865887371_n540756_10152502464990277_1408238785_n 483669_10152502465050277_661347570_n45511_10152502465900277_1047746303_n 734350_10152502465980277_1652845569_n 292706_10152502466185277_930482334_n 72948_10152502466035277_294109256_n150811_10152502466275277_124125241_n

En verder… hockey natuurlijk. Ik heb 4 dagen gewerkt, maar de uren waren zo dat het zo ongeveer onder schooltijd was. Dat is dan wel weer erg lekker en gewoon lekker om weer te werken en onder de mensen te zijn. Alleen is ook maar alleen. Vrijdagavond nog naar de film geweest met de kinderen op school. Om de zoveel tijd hebben ze film avond in de gymzaal. Hotel Transylvania draaide, grappige film. Alle kinderen met dekens op de grond, popcorn en drinken erbij….super toch. Sarah had nog schaatsen met school ook, Piet krijgt dat ook nog. Ze doen hier echt veel op school om de “winter”sporten te benutten. Zo wie zo worden veel sporten via of op school geregeld.IMG_5461 Maar ipv binnen gymen, lekker x country skien is toch super! Maar de zondag lekker niets doen…. misschien even rondje lopen (tik dit nu zaterdag avond). Zo weer een week voorbij… Oo vergat ik bijna te vertellen, toen Olaf wegging hier van het pad, was het nog even afvragen of dat ging lukken….. verse sneeuw, maar zwaar en geen gewicht op z’n assen. En ons pad loopt op! Met zand en hooi lukte het uiteindelijk! (en anders werden het toch kettingen)

Ice Roads 2012: The story.

Het was weer ’n enerverend seizoen op het ijs dit jaar. De 4e keer. Voor even de laatste keer. Maar dat zegt iedereen ieder jaar; “I’m not coming back for all this bullshit anymore”. En toch zie je ieder jaar dezelfde figuren weer terug. Waarom? Omdat het verslavend is. Het grijpt je op een of andere manier. Of je vind er geen hol aan, of je past je niet aan, of je trekt het gewoon niet. Zulke gevallen hadden we dit jaar ook weer. Kyle, 21, ontmoette ik op Drybones Hill. Auto stuk. Ik eruit en erheen gelopen om te kijken of ik hem weer op pad kon helpen. Gelukt. 2 dagen later kom ik Kyle (nog steeds 21) weer tegen, ditmaal stuk midden op McKay Lake. Geladen! En dan word het serieus! Rijdende trucks van 63 ton over ’n ijsplaat is tot daar aan toe; maar zet je er een voor langere tijd op stil, dan word het toch ’n ander verhaal. Die auto dus door zo’n 5 assige sneeuwschuiver naar de wal (45 km verder) laten slepen, zodat er in ieder geval geen gevaar meer is om er doorheen te zakken. Vervolgens krijg ik in Yellowknife de vraag waar ik Kyle voor het laatst had gezien, want niemand heeft al 3 dagen iets van hem vernomen! En ook nu, ’n maand later weet niemand waar de beste jongen naar toe vertrokken is. Hij is in het kamp terug geweest want al z’n spullen waren uit z’n auto verdwenen. Als je er geen zin meer in hebt of wat dan ook, laat dan op z’n minst ff weten DAT je ‘m smeer. Dan zijn er nog van die lieden die in hun eigen wereld blijven leven. En op ’n zeker ogenblik komt er ’n moment dat iedereen je zo ongeveer uitkotst en dat bij het meldpunt NUNA, waar ieder convoy vertrekt, je diepe zuchten hoort, omdat die andere jongens nu weten de hele dag aan zo’n lul vast te zitten. Bij RTL/Westcan worden zulke gasten tegen zichzelf beschermt, van het ijs afgehaald en op de ‘Edmonton run’ gezet. Kortom; Yellowknife vanaf het zuiden bevoorraden.

Dan hadden we ‘Ice Road Oma’ nog. Ook ’n rookie. Had haar op haar eerste trip ooit ook achter mij aan. Zowiezo waren de eerste 4 ritten van mij met alleen maar nieuwelingen. Als convoy leider begeleid je ze zo goed mogelijk en leg je van alles en nog wat uit. Af en toe met ’n horrorverhaal…haha. Maar goed ‘Ice Raod Oma’, Claudette, had bedacht beter bij mij te blijven en dat ging aardig goed moet ik zeggen. Met 25 jaar ervaring als rij-instructrise hoefde ik haar niet zo gek veel te vertellen, en bv. ook na nog geen 4 uur slaap, vertok ze blij weer met me mee naar waar dan ook. Tot ze van de weg (portage) afraakte, en 5 uur op de ‘reddingsdienst’ moest wachten. Ik sprak met haar af op Lochart, maar heb haar tot ’n week later niet meer gezien. Ze had er genoeg van en reed nu ook EDM – YK. Maar een van de trips was toch wel de limit. Vertok met 6 auto’s vanaf Diavik naar Lockhart (het halvewege kamp) en kwam er met z’n tweeen aan. Het stormde, maar in mij ogen was het zo slecht nog niet. Je vertelt die gasten zo’n beetje alles; rustig aan, blijf bij de kanten weg op de portages, scan van links naar rechts op het ijs zodat je niet sneeuwblind wordt of gedesorienteerd raakt door het bewegende sneeuw om je heen. Maar toch ging het mis. Een auto raakte in de ditch op portage 52, precies op de plek waar m’n maatje vorig jaar z’n auto op de kant legde, en 2 gingen er op portage 49 vanaf nog geen 50 meter achter elkaar…grrr. En dat is balen want je verliest er ’n heleboel tijd mee en als leider ben je toch verantwoordelijk. Ook al laten ze je gaan onder zulke omstandigheden en kun je er zelf op dat moment niet gek veel meer aan doen. Schades vallen over het algemeen wel mee met zulke grappen. De 4e auto die we kwijt raakte kreeg motorische problemen en moest dus ff op ’n dieplader wachten.

Die sneeuwstormen zijn trouwens onvermijdelijk daar in het hoge noorden. Er is ook helemaal niets als beschutting. Geen bergen, geen bomen, alleen duizenden en duizenden vierkante kilometers met helemaal niets. The Arctic Desert. Normaal vormen stormen ’n welkome break en wil je ze aan het einde van februari, zo’n beetje halverwege hebben, maar dat heb je niet altijd voor het zeggen. Dit jaar kwam ‘The Big Storm’ helemaal aan het eind. 5 dagen sta je stil, wetende dat je nog maar een keer op en neer hoeft! Dan is het klote, want je had in diezelfde tijd thuis bij het gezin kunnen zijn. Omdat de ‘grote storm’ (lees: rustperiode) maar uitbleef, en dat er zo ongeloofelijk veel auto’s van de weg af begonnen te raken (iedereen blijft gewoon door pushen en wordt moeier en moeier) stond Westcan op het punt zelf iedere chauffeur 2 dagen stil te zetten ter bescherming. Ik geloof dat die storm op de 18e maart pas kwam, dus dat wil in mijn geval zeggen 47 dagen non-stop, dus ‘back to back to back’, ritten maken! Als je lekker in je ritme zit geeft dat, ondanks weinig slaap, niets.

Veel jongens hadden toch ’n ongeplande rust periode door ’n buik virus dat er heerste. Dat was ’n enorm probleem. Je zit tenslotte toch ‘opgesloten’ met zo’n 450 man, dus de een na de ander werd er door getroffen. Das lekker als je letterlijk mot schijten en kotsen tegelijk, want zo was het en je zit in het midden van bv. Gordon Lake en de komende 2 a 3 uur is er helemaal niks! Je wilt er niet aan denken. Normaal gesproken verminder je je snelheid ff tot ongeveer 20 km/u (omdat je deur dan niet meer dichtwaait), ga je op je runningboards (the porch) staan, hou je ‘hem’ met je ene hand vast en je stuur achter je met je andere hand, en loos je ff de overtollige koffie, of zoals wij dan zeggen: “filling some cracks” of “flooding the ice”, maar als je aan de schijterij bent… Ik heb gasten als zombies zien zitten op Lockhart. 2 a 3 dagen he-le-maal verrot zijn. In een geval haalde de chauffeur Lockhart niet eens en moet vanaf Warburton Bay, ’n half uur bij Lockhart vandaan, van het ijs worden gehaald. Eerst dacht men dat hij het aan z’n hart had, dus werd er om ’n Med-Evac d.m.v. ’n helicopter gevraagt. Het antwoord; “we landen alleen op de mijn locaties’!!! Dus i.p.v. ’n half uurtje in de pick-up naar Lockhart (waar ook gewoon ’n landingsbaan op het ijs is gemaakt), anderhalf uur in de pick-up richting Snap Lake Diamond Mines. Voor ons weer ’n reden om er wat zwarte humor tegen aan te gooien en te zeggen dat ‘als je dan toch van plan bent om dood te gaan, je het beter op Diavik, Ekati of Snap kunt doen, anders lig je er volgend jaar nog’. Het bleek na omstandigheden gelukkig mee te vallen met de persoon, hij was alleen goed uitgedroogd.

Andere verschijnselen komen in de vorm van de natuur. Tjonge jonge jonge, waar ben ik als Hollander in terecht gekomen. Werken onder extreme omstandigheden van -54 graden celcius en -82 met de windfactor (ter vergelijking de koudste temp. ooit gemeten op aarde is -89 op de zuidpool) daar krijgt zelfs Kamerlingh Onnes het koud van. Sneeuwstormen die het zicht tot minder dan ’n meter maken en als hij op is getrokken ligt het witte spul tot boven je motorkap, is je motor gestikt omdat dat witte spul letterlijk overal in kruipt en heb je zwaar materieel nodig om weer op gang te komen. Op een trip zijn wij stil gezet op portage 49 maar konden ze met ’n pick-up achter ’n sneeuwschuiver nog lunchpakketten komen brengen. Maar tijdens de grote storm stonden er ook ’n aantal jongens op die plek, is er de eerste dag nog eten gebracht, maar de volgende 3 dagen konden ze ze niet meer bereiken. Het is geprobeerd, maar na 4 uur gedaan te hebben over 5 kilometer zijn de hulptroepen terug gekeerd. De weg was kompleet verdwenen, het zicht nul en moest er puur op GPS worden genavigeerd. In ’n truck heb je dan tenminste nog ’n kachel, ’n bed, en ’n FM radio voor het contact met het onderhoudskamp, in dit geval Lac de Gras, en onderling. Voor zulke gevallen MOET je ’n overlevingspakket in je auto hebben. Genoeg eten en water voor ’n dag of 5 (bij gebrek aan water kook je gewoon sneeuw), ’n schep, ’n brander, kaarsen, extra dekens voor als je kachel of auto het opgeeft, en ’n 50 meter lang touw. Doordat het zicht zeg maar nul is, bestaat de kans dat ALS je eruit moet om iemand te helpen, je je auto niet meer terug vind. Je bind dat touw aan je auto, helpt de ander en vind op ’n Klein Duimpje manier je huis weer terug. De temperaturen en stormen is een ding, maar het is er ook puur genieten. De Northern Lights (Aurora Borealis, Aurora Autralis op de Zuid Pool) zijn daar iedere nacht te zien. En dat schouwspel is fantastisch. Het groengele licht is spookachtig; de groene armen waaieren over je heen (dancing of the spirits) en soms is het net of ze naar beneden reiken om je te vangen of om iets van de aarde te pakken. Dit verschijnsel heeft, zoals veel mensen denken, niets met de winter te maken, maar door het witte landschap en doordat het donkerder is zie je het gewoon beter. Ze zijn tot in Mexico ooit gezien en de kleuren hebben met de hoogte te maken waarin ze zich bevinden. Het meest voorkomende is de groenige kleur, zo tussen de 100 km en 300 km hoogte, maar boven de 300 km is het ’n rood- bruine kleur, die veelal door het menselijke oog niet is waar te nemen. Dan heb je nog het fenomeen ‘Sundogs’. Dit wordt veroorzaakt als het zonlicht reflecteerd op ijskristallen en niet alleen voor 2 of 3 ‘bijzonnen’ zorgt maar ook voor ’n halo rondt de zon. Ook zijn er af en toe ‘sun columns’ zichtbaar, en als de zon dan net onder de horizon verdwijnt is het net of die in de brand staat.

Maar boven alles staat toch het kameraadschap. Ik denk niet dat ik ooit zo’n verscheidenheid aan individuen bij elkaar heb gezien, die allen, ongeacht bij welk ‘kamp’ ze behoren, zo goed met elkaar samen werken om ‘the job done’ te krijgen. Bikers, jagers, ondernemers, avonturiers, onverzorgde zwervers, renteniers, bouwvakkers, vissers. Jongens uit echt heel Canada en ver er buiten; BC, Ontario, Whitehorse, Newfoundland, Nova Scotia, uit de USA en Alaska, Rusland en Nederland. Had je NL’se collega’s als Jan van Schalm uit Kelowna, die een aantal jaren geleden er na ’n maand al de brui aan gaf wegens slecht matrieel; Peter Koeleman uit Moose Jaw, die ondertussen Canadees is geworden; Jan Steijns uit Kamloops, je oude Peterbuild reedt dit jaar weer in de rondte op het ijs; Oom Tom uit Alberta, die al 20 jaar hier woont; en Walter, ’n verdwaalde vogel uit Enkhuizen (Bultsma), die ik hier zomaar tegen het lijf liep. En natuurlijk heb je de rivaliteit tussen de verschillende firma’s; RTL/Westcan (The Red Army), ARS, Ventures West en T’li Cho Landtran, maar als je ze bij elkaar in ’n convoy zit zijn we allemaal mensen en is het fantastisch om zoveel verschillende mensen te leren kennen en er zoveel vriendschappen aan over te houden. Oude jongens krentebrood, en dat is het dus wat het de moeite waard maakt om er weer voor terug te komen.

Maar komen we ook daadwerkejlijk terug volgend jaar? De kans is klein. Een van de redenen voor mij om daar ieder jaar weer naar terug te keren is als ’n soort break in de lange winter hier. Na 3 maanden besneeuwde bergen van 8% te bevechten met tot soms wel 3 keer kettingen leggen per dag, ga ik daar 2 maanden heen met de gedachte dat als ik terug kom het weer lekker lente is. En het ‘kampleven’ bevalt me ook eigenlijk wel. Maar…Sarah is 6 geworden in maart en ik ben al welgeteld 1 keer op haar verjardag thuis geweest. Piet doet het vrij goed als Ice Hockey goalie en al z’n belangrijke tournooien zijn in de periode dat ik weg ben en nu hij volgend jaar in het ‘Development’ team zit, moeten ze nog meer toernooien spelen en is het voor Marieke, maar vooral voor Sarah, gewoon te veel om overal heen te sjouwen. Een andere reden is die ongein waar ze tegenwoordig mee aankomen. Door al de snelheids beperkingen op veel van de meren, doe je er al gauw 2 uur langer over. Voor hetzelfde tarief. Nu hebben ze bedacht dat we allemaal het E-log moeten gaan gebruiken. Soort van tachograaf ding. Tot nu toe kon je eigenlijk gewoon doen en laten wat je wilde als je boekje maar 8 uur rust per dag aangaf. Of je nou wel of niet in je nest lag maakte niet uit. Als het streepje maar in je boekje stond. Gewoon doorknallen want iedere trip is er een, iedere trip is leuk geld en daar kon je nog ongestoord doorknallen en in 2 maanden tijd ff goed geld verdienen. Controles zijn er toch niet. Er zitten gasten tussen daar, die alleen dat in ’n jaar doen, dan hebben ze genoeg. Door E-log wordt dit dus heel anders. Je kunt nu dus geen trip meer maken in ’n bepaald tijdsbestek, maar belangrijker nog, in ’n vloeiend ritme. Je zult nu dus ten eerste langer onderweg zijn, weer tegen dezelfde ritprijzen, en ten tweede, de ene dag ’s nachts in je bed liggen, de volgende dag ’s avonds, en de dag erna overdag! Hoe krijg je ongelukken; iedereen zal helemaal kapot zijn! Je heb regelmaat nodig, dat werkt het beste en niets anders. Ja, meer poen zodat het weer aantrekkelijk wordt om erheen te gaan. Maar dat zullen we niet gauw zien gebeuren ben ik bang. En met mij ’n heleboel andere jongens dit keer heb ik wel gehoord. Om exact dezelfde reden. Het is financieel niet meer aantrekkelijk genoeg om huis en haard voor 10 weken of langer te verlaten. Ze zullen Ice Road Truckers wel weer uit de kast trekken als propaganda film met als gevolg ’n heleboel onervaren cowboys en bijkomende problemen. We zullen zien.

en hij is nog niet thuis…nog lange niet…

Nog lange niet…. Nou ja we hopen dat hij toch echt met de paas thuis is/komt. Maar niets is zeker. Over de hoofden van de chauffeurs zijn de “zogenaamde” managers een strijd aan het uitvechten..( Deze managers hebben zelf geen idee hoe het is om 2 maanden van huis te zijn…) Dit zijn dan “volwassen” mannen die tegen laders zeggen dat ze de vrachtwagens voor Yellowknife niet mogen laden. Zo flauw, nu was er dan ook wel 1 vrachtwagen “besmet”, dwz dat er per bv een trailer niet is schoon gespoeld voordat de volgende andere brandstof er inkomt. Maar voor Olaf maakte dat niet uit, evengoed 2 dagen stil gestaan in Edmonton en maar wachten dat hij eindelijk eens mocht laden…belachelijk! Niet naar huis mogen omdat z’n eigen baas zich niet in de strijd wil mengen en ook niet werken omdat een andere te kinderachtig voor woorden is! Er was 1 manager van een andere branch die het spelletje niet wilde meespelen en die vloog diezelfde avond 3 mannen naar huis! Kijk, dat is een vrouw (!) met ballen!

Maar goed, de Ice roads zijn nu officieel dicht en de laatste mannen rijden dus nu nog op en neer tussen Edmonton en Yellowknife. Olaf is vandaag weer in Yellowknife aangekomen en hopelijk weten we snel meer… Maar ja, het kan aldoor weer veranderen! Het terein in Yellowknife is naast die van de Ice pilots, Olaf had nog maar even een fotootje gemaakt. Hij heeft z’n laaste souveniers ingeslagen en de kans is zeer klein….maar zeg nooit nooit, dat hij daar weer komt. Tuurlijk verdient hij daar meer geld, maar niet zoals ze in de show zeggen hoor! En hij verdient meer, omdat hij 7 dagen in de week werkt en niet thuis is! En dat is het niet meer waard. Niemand kan hem dit nog afnemen, 4 jaar Ice roads, veel mannen leren kennen, lol en belevenissen! Dat kunnen niet veel mensen zeggen!

Piet en Sarah zijn deze week voor het eerst (voor Saar dan) weer naar school gefietst. In de ochtend ben ik wel nog even meegegaan en terug stond ik ze in de bocht even verder op de weg op te wachten. Saar zo blij, die heeft een hekel aan om met de bus te gaan. Helaas kon ze niet elke dag, het weer was wat belabberd deze week, veel regen. Maar ha, af en toe ook zon en de sneeuw verdwijnt als sneeuw voor de zon…hahaha…flauw, maar is wel zo! Wat worden ze dan toch groot als ze zo met z’n tweetjes op de fiets gaan. Ik ben wel blij dat automobilisten hier echt met een mega ruime bocht om fietsers gaan. De weg is toch best druk (voor Canadeze begrippen), loslaten heet dat geloof ik.

En ik ben natuurlijk afgelopen maandag nog op en neer naar Kamloops gegaan met de poezen. Bleek dat ze beide allergisch waren voor de hechtingen, nu aan de anti-biotica en ze doen het weer super! Verder een gewone week, even geen sport voor de kinderen, maar wel voor moeders! Ben begonnen met Zumba lessen, wel leuk, nu nog de goede richting op lopen/dansen…. Verder kwam Margot nog even lekker teuten, had Piet een verjaardagsfeestje en ik een babyshower van Mandy (meisje gehad). Eigenlijk had ik gisteravond een boekclub avondje, maar had en het boek niet gelezen en niet zo veel puf. Volgende keer maar weer. Ik wou eigenlijk vandaag een 1 en ander verbranden, maar het is wat nat buiten. Dus maar even lekker niets….. of toch wel, Pip belde net of ik vanavond kom eten…Nou dat sla ik niet af!

Sneeuwstorm

Voor ons is deze week  weer omgevlogen, voor Olaf leek hij wel eeuwig te duren. Vorige week zondag was hij op Lockhart aangekomen en maandag ochtend probeerden ze daar vandaan te komen naar de mijn. Helaas pindakaas… een hevige sneeuwstorm zat in de weg en ze moesten omkeren. Andere waren al in de problemen gekomen en Olaf en een paar andere chauffeurs hebben toen het besluit genomen om terug te gaan naar Lockhart. Was wel zo verstandig, uiteindelijk 6 dagen vastgezeten. Helaas gaan ze pas bij 7 dagen betalen!! Grr…wel 6 dagen niets doen, niet thuis zijn en niet betaald krijgen. Maar ja, dat hoort bij het risico. Op Lockhart konden ze tenminste eten, douchen en tv kijken. Hij belde mij collect call, zodat ik gelukkig wel wist waar hij uit hing. Als je zo vast zit duren 6 dagen wel heel lang!!!!! Uiteindelijk is hij zaterdag avond terug gekomen in Yellowknife en zondagmorgen weer richting de mijn gegaan. Hierna nog 1 rit en de 27e gaat de ice road officieel dicht. En helaas nee, dan komt hij nog niet naar huis. Dan eerst 36 uur er tussen zetten en dan terug naar Edmonton om dan 2 x op en neer te gaan. Hij is nog zeker 14 dagen weg…of langer!

Saar is dan afgelopen vrijdag echt 6 geworden!! En natuurlijk allemachtig verwend!! Ze was al optijd wakker! Gelijk skype maar aan en zo eerst samen met oma Stoop haar cadeautjes uitgepakt. Daarna met opa en oma Alferink cadeautjes open gemaakt. Skype is zo wel geweldig hoor, zo is de familie er toch een beetje bij. Ook belde papa nog even om z’n ukkepuk te feliciteren. Saar heeft heel veel kleding gehad, cowboy laarzen, frutsels en lego friends. Na nog meer telefoontjes, kwamen om een uur of 1 Pip, Annie, Heather en Lynda met de kinderen om cake te eten en haar verjaardag te vieren. Weer verwend! Margot kwam ook nog even binnen wippen en daarna ben ik lekker met ze uiteten gegaan. En om het helemaal mooi te laten eindigen lekker een film samen gekeken en laat te bed! Een echte verjaardag zo.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik doe maar weer een slide show, vind ik wel leuk. Nu alleen nog uitvinden hoe ik de foto’s die ik gewoon plaats niet tussen de slide show krijg…. Elke keer ontdek ik weer wat op deze blog.

Afgelopen week hadden de kinderen voorjaars vakantie en zo konden ze mee met mij naar kamloops. Waar de poezen geholpen werden. Helaas moet ik morgen weer terug met Dirk, 1 van de 2 (al neem ik ze allebei weer mee). Sinds vanmiddag komt er troep uit de wond. En Dirk was al niet helemaal top, ze zou woensdag al naar de dierenarts gaan. Maak me er wel zorgen om, verdorie…wat ga je toch snel van die beestjes houden! We moesten de poezen afgeven en konden ze ’s middags weer ophalen. In de tussentijd een nieuwe fiets voor Piet gekocht en boodschappen gedaan. De rest van de week dan ook bijna elke dag gefietst. Het is de hele week overdag heerlijk zonnig en vandaag was het helemaal heerlijk warm! Vandaag soort van afscheid genomen van Ard en Josette, zij gaan terug naar NL. Even heerlijk een bakkie gedaan in het zonnetje. Gister trouwens bij Pip haar schoonouders op de boerderij ook heerlijk gezeten, vuurtje erbij voor de kinderen, worstje erop…. Echt genieten van dit weer, weg met die sneeuw!

Verwende dame!

Weer een week voorbij gevlogen. Ondanks dat we Olaf erg missen gaat gelukkig de tijd snel. Hoe lang nog, dat is nog even de vraag. Olaf is nu aan z’n laatste of 1 na laatste vracht met benzine bezig. Maar daarna zijn er nog andere dingen die het ijs over moeten. Ik weet eigenlijk niet zo of ze al een sluitingsdatum voor het ijs hebben gegeven. En dan maakt dat nog niet uit, het schijnt dat er nog vrachten van Edmonton naar Yellowknife moeten. Zolang de ijsbrug er nog is, kunnen ze ook daar nog even doorrijden. Als ook die weg is dan is Yellowknife even afgesloten voor de buiten wereld tot ze weer kunnen varen over de rivier.

Schreef ik vorige week niet dat alles zo lekker voorspoedig ging? Nooit doen natuurlijk dat is vragen om moeilijkheden! Vervolgens had hij deze week natuurlijk wel wat problemen. Hij rijdt nu met een andere stel trailers rond. Alles liep wat langzamer dan verwacht deze week en ooo schreef ik ook niet dat er nog geen storm was geweest…Nou Olaf heeft wat uurtjes kunnen bijslapen deze week! Hij stond met nog heel veel andere op een portage in een sneeuwstorm. Gelukkig hebben ze allemaal wel eten bij zich, maar uiteindelijk kwam er een pick-up achter een “schuiver” aan om alle mannen eten te brengen. Olaf heeft een gasbrander bij zich, zodat hij ook iets warm kan maken. Elk jaar maken we een soort “noodpakket” met cuppa soep, noodles, wat crackers en droog beleg, koffie en thee. En ik doe er altijd ook nog even wat chocolade en drop in. Zal het nu dan eindelijk eens gebruikt zijn?? In iedergeval weten we volgende week wel wat meer over wanneer hij misschien naar huis komt. Het is nu bijna 7 weken…..

Goh en laten we het nog even over dat idiote weer hier hebben. De ene dag komt het hier met bakken sneeuw uit de lucht vallen, de volgende dag heerlijk zonnetje in de ochtend en ineens ’s middags hozen! Wel 1 voordeel van de regen, smelt de sneeuw. Iedereen hier heeft het echt wel gehad met de sneeuw, we willen lente, lekker buiten rennen! En wat helemaal super is, de hockey van de kinderen is afgelopen YAHOOOOOO…echt blij! Gistermorgen de laatste 2 uurtjes gehad, lekker hoor. Ze deden kinderen tegen ouders en daarna voor beide teams nog een hotdog. Mooi geweest zo! Piet blijft zeker op de hockey, Sarah weet het niet, ze zegt nu van niet, ze was er ook helemaal klaar mee. We zien wel weer in september. Nu breekt even een rustig maandje aan. Nog geen voetbal, hockey af, nog rustig met gasten en ze hebben nu een weekje vakantie. Kom op lente…lekker genieten. Zon doet nu trouwens aardig z’n best!

Deze diashow vereist JavaScript.

Gister hebben we Sarah’s verjaardags feestje al gedaan, ze wordt vrijdag pas 6, maar omdat het vakantie is en er dan veel weg zijn, gister dus! Ik ga altijd over de top ik weet ‘t, kan er niets aan doen. Ze had een zwem feestje in het hotel. Aangezien we hier nog steeds geen zwembad hebben, is dat voor elk kind een geweldig feestje. In totaal 16 kinderen (2 konden er niet) Piet mocht ook een vriendje, dus Soli was er voor hem. Ik had Dylan gevraagd om mij te helpen, zo kon hij zwemmen met ze en kinderen “gooien”, ook een aantal moeders hielpen mij gelukkig! Ik heb er maar een “slide show van gemaakt, krijgen jullie een beetje een idee. Er is 1 foto die wel heel leuk is. Devin, zoontje van Tera, Sarah’s juf, werd “gegooid” en ondertussen gewoon zwaaien naar de camera! Saar is allemachtig verwend en weet van gekkigheid niet waar ze nu mee moet spelen. Heel blij met haar Polly Pocket, build a bear en wat helemaal over de top hier is, is Bizu. Kan ze armbanden maken, maar ook beestjes van kralen en dingen. Erg leuk en helemaal “hot” hier zijn de tutu’s! Je ziet ze in alle kleuren. Saar kreeg een zwarte, met een soort netkous handschoenen…..oooo onze op en over de top meid!

En dan moet haar verjaardag dus nog komen en alle pakketten uit NL. liggen al te wachten. Leuk hoor als er iemand hier jarig is, net Sinterklaas met alle dingen die uit de dozen komen. Leeswerk, drop (was echt op!) speculoosje, dipsaus, wij worden dus ook allemaal verwend!! Gisteravond zelf nog even met een hele groep meiden naar de bar geweest. Er was karaoke, ja ik heb heel hard gezongen…..maar niet een microfoon hoor. Dat zou een zeer slecht plan zijn. Al hadden dat een paar anderen zich dat ook kunnen bedenken. Wel weer heerlijk gelachen en de “screw ups” waren ook erg lekker! Was een mooie afsluiter van een zeer drukke dag zo en vandaag lekker niets!! Misschien even m’n was ophangen… Morgen naar Kamloops met de 2 poezen, worden ze eindelijk geholpen. 1 was de hele week al zo geil als boter…om gek van te worden. Had Saar haar per ongeluk ook nog naar buiten gelaten. Zie ik ineens dat ze bijna besprongen werd door de buurkat Ik in mijn pyama op m’n sloffen door de sneeuw, om mijn kat te redden van een “beurt” die ze wel erg graag wilde….. Maar ik wil geen kleintjes!

Sarah 1e, Olaf 2e

Bijna iedereen heeft dat programma wel gezien waar die mannen op het ijs rijden. Mijn man was niet in dat programma, maar doet wel dat idiote werk! In dat zelfde programma doen de mannen onderling een wedstrijd wie de meeste loads (ladingen) heeft gereden. Nou, Olaf staat nu op 17 en staat op de 2e plaats. Er is er 1 die heeft er nu 18 op z’n naam staan…maar nee hoor, geen competitie daar….. Tot nu toe gaat eigenlijk alles voorspoedig, vrachtauto blijft heel (tot gister, even een bladveer vervangen vannacht), geen stormen, gewoon knap weer. Het nadeel daarvan wel is dat Olaf en ook de andere mannen zich het rambam rijden en weinig slapen. Vele nachten maar van een paar uurtjes en hup rijden. Met een storm staan ze ten minste nog eens even stil om bij te komen. Nu heeft de securituty overal waarschuwingen op gehangen omdat ze het zat zijn dat de chauffeurs zo moe zijn, dat ze regelmatig in slaap vallen en een snowbank in rijden.

En wat doen ze daarna…Olaf stond te slapen om Lockhart, maken ze ‘m midden in de nacht wakker omdat ze vonden dat hij moest vertrekken! Dat gaat mijn pet dan weer te boven, deze mannen werken hard, dan laat je ze toch slapen…. Geen 1 staat daar een minuut langer dan nodig is. De security/safety moet bij houden dat ze niet te snel rijden en zich aan de regels houden. Ze hebben er zelfs 1 straal bezopen van het ijs af moeten halen! Maar Olaf zegt ook dat ze graag superieur zijn en het elk jaar wel erger lijkt te worden. Er was ook nog een chauffeur onwel geworden op het ijs, de vrachtwagen stond ook stil op het ijs. Dit is erg gevaarlijk en zelfs de security gaat dan even een paar honderd meter verder staan, zij willen liever ook niet door het ijs zakken. Deze man is uiteindelijk uitgevlogen en bleek de veroorzaker van de griep virus die rond ging. Ook waar Olaf dus last van heeft gehad. Maar ja ondertussen staat er wel een auto stil op het ijs te wachten op een nieuwe/andere chauffeur. Olaf heeft ook een paar foto’s van “blow outs” gemaakt. Dat is waar het ijs omhoog “knalt” als men te hard rijdt.

We moeten het nog een paar weekjes zonder hem doen. In die paar weekjes sluiten wij de hockey af, is Sarah jarig, haar feestje en hebben de kinderen nog voorjaars vakantie. Dat er eindelijk een einde aan het hockeyseizoen komt vind ik niet zo erg. Het is mooi geweest zo. Sarah had afgelopen zaterdag nog een toernooi in Logan Lake. Vrijdag na school zijn we al naar Kamloops gereden om daar in een hotel te slapen met zwembad en glijbaan! We hebben er gewoon een uitje van gemaakt. Er waren nog 2 andere stellen, samen lekker gegeten en de kinderen lekker gezwommen en eigenlijk te laat naar bed. Logan Lake is een klein half uurtje van Kamloops en na het ontbijt die kant op. De 1e wedstrijd was om 9.15 en de laaste om 4 uur, ze hadden er 3 en alle 3 gewonnen. Bij de laatste gingen de kinderen niet zo hard meer hoor. Alle kinderen waren 5 of 6 jaar oud, ook die dwerg naast Saar, of is Saar nou de reus!?

Zulke weekendjes af en toe zijn wel leuk (en kostbaar), even eten hier en daar. Tussen de wedstrijden door met z’n allen naar de pizzeria, oude vrouwtje daar viel bijna achter over toen we met z’n allen binnen kwamen. Maya (foto re.), Sarah’s vrinedinnetje werd deze dag 6, dus na het eten allemaal cake. Zo maak je er met z’n allen wel een leuke en gezellige dag van. Volgend jaar zal dat heel anders worden. Sarah weet niet of ze op de hockey wil blijven en Piet (hij heeft nu ook eens ondervonden hoe het is om niet te spelen en zich de hele dag te moeten vermaken) gaat naar de Atoms, dan zijn er zeker om de week weekenden weg….over kostbaar gesproken. Maar dan ga je ook niet meer in een duur hotel zitten en zorg je er vaker voor dat je met elkaar kan meerijden. En dan zijn er soms wedstrijden op 6 uur rijden! Yikes! Maar goed, dat duurt nog een half jaar, wil nu eerst de lente…het dooit hier nu eindelijk ook heftig.

Ik was van de week nog even wezen langlaufen (x country ski), nu eens op een plek waar ik nog nooit was geweest. We waren met z’n zessen naar Candle Creek gegaan. Voor mij was het de 1e keer, de condities waren nu ook een stuk beter dan het laaste avontuur in het park. Wel een heerlijk zonnetje, maar vriezen. Ongeveer een ronde van 10km gedaan en heel veel sneeuw van dichtbij gezien! Dit omdat er heel veel heuvels op, maar ook naar beneden waren. Dat op…das nie zo erg. Dat naar beneden met van die dunnen latjes, dat is wel wat anders dan gewoon skien (doe ik liever). Zolang ik in een baan naar beneden kan, maakt het mij niet uit hoe snel…maar als ze dan ineens de gezette baan stoppen….Tja…dan heb ik echt geen controle over die rare latten. En dan ga ik eindelijk redelijk naar beneden, vond 1 van de andere dames het nodig om te vallen en mij mee te nemen. Wat de andere een vreselijke slappe lach gaf, wij zelf trouwens ook. Verder was het skien heerlijk hoor op de heuvels naar beneden na. Helaas moest ik het wel weer bekopen met vreselijke pijn in mijn schouder, ouderdom komt echt met gebreken! Hopelijk kan ik er volgend jaar vaker op uit.

OOoo en kijk eens bij de gallerij (boven de banner) ik heb er eindelijk eens aangewerkt en er is nu een slide show van allerlei foto’s.

baby shower

“Mam, bij een baby shower, gaan we dan met z’n allen onder de douche?”….Sarah….

Na bij gekomen te zijn van het lachen toch maar even uitgelegd dat dat niet het geval is, maar dat we een feestje hebben omdat Imogen geboren is. De baby shower was gister en ik organiseerde het samen met Pip’s schoonmoeder. Het was ook bij haar thuis op de boerderij. Er valt niet zo heel veel te organiseren hoor, vooral mensen uitnodigen, zorgen dat alles versierd is, eten, drinken en zorgen dat alles loopt. En er was onwijs veel eten! Iedereen brengt hier natuurlijk ook altijd van alles mee en er waren weer zoveel andere lekkere dingen! Pip en Clyde waren behoorlijk verwend. Hier doen ze het nu eenmaal anders, bijna niemand komt gewoon thuis lekker de baby bewonderen. Ze wachten de shower af. Daarnaast moet ik er echt niet aandenken om hier een baby te krijgen. In NL. zijn we wat dat betreft zo allemachtig verwend. Kom je thuis uit het ziekenhuis (in mijn geval dan) en dan is er hulp in huis, je wordt met van alles geholpen, heerlijk! Hier niet hoor, je mag naar huis en je zoekt het maar uit! Geen uitleg hoe je je kind baddert, wast, verschoont, waar je op moet letten etc. Nou ik heb er toen zeker baat bij gehad en Olaf ook!  En Saar verloor ook eindelijk haar boven tand op de shower, weg mooie lach….. (valt mee)

Olaf is gewoon nog steeds onderweg op het ijs. Hij rijdt nog steeds rondjes van Lockhart naar de mijn, gelijk weer terug Lockhart, slapen , Yellowknife, snel belletje naar huis en weer terug naar Lockhart. Het weer is nog steeds goed, gewoon koud, niet extreem, dus kunnen ze lekker blijven doorrijden. Verder eigenlijk weinig nieuws vanaf zijn front. Omdat hij deze ronde rijdt, heeft hij nauwelijks beschikking tot internet en omdat hij zo lekker door tuft eigenlijk ook geen tijd. Waarschijnlijk zal Olaf, als hij over hopelijk een week of 4 terug is, wel zelf weer een stuk schrijven over z’n gebeuren daar. Sorry voor nu, voor het weinige nieuws ik kan geven.

Van de week ben ik met de kinderen naar Kamloops geweest, naar de tandarts…alles goed, gelukkig. Gelijk heerlijk met de kinderen wezen shoppen, iemand moet toch het geld uitgeven! Ze hadden (alweer) nieuwe schoenen nodig en kleding. Lekker dagje met de kinderen ervan gemaakt. Vrijdag heerlijk wezen skien met Sarah haar klas. De ski condities waren echt super, het beste van dit jaar. En gelukkig dit keer niet zoals bij Piet’s klas, kinderen overal vandaan plukken. Heerlijk ook even alleen kunnen skien en samen met Saar. Super dag gewoon.  Gister na de baby shower naar Daniella, groot vuur en eten, alweer!! Gewoon lekker even staan en dom lullen. Helaas was het sneeuwen van eerder over gegaan op lichte regen en waren de kinderen echt doorweekt aan het einde van het spelen. Maar ze hadden plezier!

Vandaag nog even naar 2 wedstrijden van Piet gekeken, beide gewonnen. Denk dat ze van 100 Mile House echt een hekel aan Piet krijgen…ze kregen er maar geen puck in! De komende 3 dagen zijn de kinderen thuis omdat de leraren staken. Ja, dat soort dingen doen ze hier dus ook. Helaas zijn de kinderen er de dupe van. Al snap ik wel waar de leraren voor staan en als ze nu niet tegen de plannen van de regering gaan, zijn  straks de kinderen helemaal de dupe. We maken er maar het beste van, misschien nog even skien, eerst kijken hoe het weer is en de sneeuw condities. Dooide toch wel erg vandaag.