Helaas

Deze maand waren wij hier al weer 6 jaar, de tijd gaat snel. Heel veel gebeurd in deze 6 jaar, mooie momenten, dingen, van alles, zoveel gezien en zoveel gedaan en gebeurd. Ik ben eigenlijk altijd heel eerlijk geweest in mijn blog en zal dat nu ook zijn. Dit wordt voorlopig mijn laatste blog. Tuurlijk heb ik wel eens dingen achterwege gelaten, je legt niet je hele ziel en zaligheid bloot. Maar ik ben altijd vrij open geweest, behalve het laatste jaar. Ik schreef al eerder eens dat overal is wel eens wat. En een blog schrijven is heel makkelijk en je kunt je leven ook geweldig laten lijken. Je laat mensen wel naar binnen kijken…dat denkt iedereen…maar toch eigenlijk niet.

Misschien tot sommige mensen hun verbazing, sommige wisten er al van en sommige zullen zeggen…ja nou dat zagen we wel aankomen…of dat kon toch ook niet anders. Wij hebben even meer dan 3 weken terug besloten om voor nu uit elkaar te gaan. Het hoe en waarom is niet van belang. En voor er allerlei roddels ontstaan. Nee, er is geen ander in het spel. Nee, we hebben geen laaiende ruzie. En nee, we hebben geen idee wat er nu verder gaat gebeuren. Dit zijn zaken die wij zelf moeten regelen en bepalen. Het eerste en van grootste belang zijn nu onze kinderen. Daarnaast zal het stapje voor stapje gaan. Eerlijker dan dit kan ik nu niet zijn. We zitten in een ander land zonder familie, met gelukkig allebei een baan. Maar gelukkig evengoed ook de steun van ver en dichtbij! We zullen een weg moeten vinden en nee we weten niet of deze weg weer naar NL. zal leiden. Waar onze weg uberhaubt naar zal leiden… Wat ik al schreef, stapje voor stapje. Er zijn goede dagen en rot dagen en zo simpel is het.

Bedankt allemaal dat jullie ons al deze jaren hebben gevolgd.